Początki osadnictwa i epoka wikingów

Pierwsze ślady osadnictwa na terenach dzisiejszej Norwegii pochodzą sprzed około 11–12 tysięcy lat. W późnej epoce kamienia powstały ryty naskalne w Vingen. Ochłodzenie klimatu spowodowało wyludnienie kraju, ale z nastaniem nowej ery zaczęły osiedlać się tu plemiona germańskie, określane mianem Normanów. Od końca VIII wieku rozpoczęły się wyprawy wikingów, które doprowadziły do zasiedlenia Wysp Owczych, Szetlandów, Orkadów, Hebrydów, wyspy Man oraz niektórych wybrzeży Szkocji, Irlandii i Islandii. Wikingowie dotarli także do Grenlandii i Ameryki Północnej. 

W IX wieku Harald Pięknowłosy podjął próbę zjednoczenia drobnych królestw, co zakończyło się utworzeniem jednolitego państwa norweskiego. Na przełomie X i XI wieku nastąpiła chrystianizacja kraju. W latach 1028–1035 Norwegia utraciła niepodległość, podbita przez Kanuta II Wielkiego, króla Anglii i Danii. 

Unia kalmarska i dominacja Danii

Po wygaśnięciu dynastii Ulfingów w 1319 roku, Norwegia znalazła się pod panowaniem Szwecji. W 1397 roku, za sprawą królowej Małgorzaty I, Norwegia weszła w skład unii kalmarskiej razem z Danią i Szwecją. Uprzywilejowana pozycja Danii prowadziła do oporu w Norwegii i Szwecji. Po opuszczeniu unii przez Szwecję w 1523 roku, zależność Norwegii od Danii jeszcze bardziej się pogłębiła. 

W 1536 roku Norwegia straciła resztki autonomii, stając się prowincją Danii. Wieloletnie konflikty duńsko-szwedzkie doprowadziły do utraty części norweskich terytoriów na rzecz Szwecji. W 1814 roku, po wojnach napoleońskich, Norwegia została przyłączona do Szwecji, z wyjątkiem Grenlandii, Islandii i Wysp Owczych. Choć państwo miało własny parlament i wojsko, polityka zagraniczna i korona pozostawały pod kontrolą Szwecji. 

Droga do niepodległości

W połowie XIX wieku Norwegia przeżywała rozwój gospodarczy, wspierany przez przemysł, żeglugę i handel. Narastające tendencje do zerwania unii ze Szwecją znalazły finał w 1905 roku, kiedy Norwegowie w referendum opowiedzieli się za pełną niepodległością. Storting (parlament norweski) ogłosił rozpad unii, a nowym królem Norwegii został Haakon VII. 

Podczas I wojny światowej Norwegia zachowała neutralność i w 1920 roku przystąpiła do Ligi Narodów. W 1935 roku władzę objęła Norweska Partia Pracy (NPP), wdrażając reformy społeczne. 

II wojna światowa i czasy współczesne

W kwietniu 1940 roku Norwegia padła ofiarą inwazji hitlerowskich Niemiec. W obronie kraju uczestniczyły wojska alianckie, w tym polska Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich, walcząca o Narwik. W październiku 1944 roku północną Norwegię wyzwoliły wojska radzieckie, a 8 maja 1945 roku niemieckie siły okupacyjne skapitulowały. 

Od 1945 roku Norwegia jest członkiem ONZ, a w 1949 roku przystąpiła do NATO. W 1972 roku rząd podpisał umowę o przystąpieniu do EWG, jednak została ona odrzucona w referendum. W 1992 roku rząd premier Gro Harlem Brundtland ponownie zgłosił wniosek o członkostwo w UE, ale również w 1994 roku Norwegowie odrzucili tę możliwość w referendum.